Edito

 Statutair congres 2010 : werkingsverslag / resoluties

  Laatste uitgave: De Nieuwe Werker

Philippe Van Muylder, hoe ziet ABVV-Brussel de huidige politieke toestand?

Als een politicus zich inbeeldt dat 80% van de inwoners van het grootste gewest van het land achter zijn ideeën staat, gaat deze aan de onderhandelingstafel zitten zonder enige resultaatsverplichting. Iedereen weet dat de NV-A het praktisch volledig beheer van fiscale of sociale hefbomen wil bekomen voor Vlaanderen (bv. de personenbelasting of de gezondheidszorg). We zien duidelijk dat tegenover deze eis, de Franstalige partijen en SP.A en Groen, trachten vast te houden aan wat in hun ogen essentieel is. Terwijl ze ook beseffen dat verdere status-quo onmogelijk is. Twee dossiers houden wij nauwlettend in de gaten: het lot van Brussel en het sociaal-economisch beleid van de toekomstige regering.

Loopt Brussel vandaag gevaar?

Dat is zo klaar als een klontje. Sommigen sturen regelrecht aan op de teloorgang van ons Gewest via een dubbel mechanisme: door meer federale bevoegdheden over te hevelen naar de Gemeenschappen én met opzettelijke verarming van ons Gewest. Een onaanvaardbaar scenario voor het ABVV.

Het is geweten dat de Brusselaars erg gehecht zijn aan hun autonomie. Er wordt echter, vooral vanuit Vlaanderen, gewezen op het slecht functioneren van het gewest. Wat vindt u daarvan?

Net als Jan Goossens, directeur van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel, vind ik dat Brussel zeggenschap moet hebben over zijn toekomst, maar ook blijk moet geven van zelfkritiek. Zo blijft de werkloosheidsgraad in het gewest onaanvaardbaar. Toch is het zo dat Brussel vandaag veel beter bestuurd wordt dan toen het Gewest nog niet bestond.

Sommigen stellen nu opnieuw voor om van Brussel een soort Europees district te maken (het zogenaamde "Brussels DC" ). Houdt dit scenario steek?

Ik denk het niet. Een recente studie heeft aangetoond dat de Brusselaars er geen baat zouden bij hebben. Tenslotte is dit slechts een ideetje dat Louis TOBBACK (in 1996) en later Patrick DEWAEL, in 2000 (toen minister-president van de Vlaamse regering) ooit hebben opgeworpen. Dit kan niet ernstig overwogen worden.

Is het voor de werkgelegenheid een goed idee om ‘de gefedereerde entiteiten te responsabiliseren' ?

Voor Brussel is dit een gevaarlijk idee. In de eerste plaats is de ‘sleutel' tot tewerkstelling niet in handen van de beleidsvoerders; bovendien kunnen de gewesten de strijd tegen de werkloosheid niet "met gelijke wapens" aangaan. Bij tewerkstelling laten het wettelijk arsenaal en de antidiscriminatie-regelgeving geen gewestelijke voorkeur toe! Tot slot is de Brusselse arbeidsmarkt zodanig ‘permeabel' dat volkomen objectivering van het gevoerde gewestbeleid onmogelijk is.

Wat baart u zorgen op sociaal-economisch gebied?

Er zijn vandaag twee economische stromingen die lijnrecht tegenover elkaar staan. De Amerikaan Paul KRUGMAN vindt "besparen terwijl er economische stagnatie is" een gevaarlijk idee! Het zou een grove vergissing zijn geen relancebeleid te voeren, want de wereldeconomie is nog niet hersteld. Alain MINC vindt dan weer dat "bezuinigen geboden is". Wij zijn het eens met Krugman. We moeten er voor zorgen dat de economie er weer bovenop komt en vooral verhinderen dat de sociale crisis nog verergert. Veel politieke partijen zijn het er blijkbaar over eens dat er tegen 2015 vijfentwintig miljard euro bespaard moet worden. Iedereen moet beseffen wat besparingen van deze omvang concreet betekenen! Uiteraard zal het ABVV dit dossier de komende weken en maanden nauwlettend volgen. Het is trouwens ook het thema van een grote Europese betoging die eind september in Brussel wordt georganiseerd...

Het nieuwe politieke jaar oogt dus vrij somber. Er rest de arbeidswereld enkel wanhoop?

Zeker niet! In de Aziatische landen zijn er enorme sociale conflicten aan de gang. In Bangladesh bijvoorbeeld kan zelfs het optrekken van het minimummaandloon met 80% de woede van de arbeiders niet temperen! Deze sociale bewegingen zouden wel eens het einde kunnen inluiden van de illusie dat Azië eeuwig een onuitputtelijk reservoir blijft van gewillige arbeidskrachten die naar believen uitgebuit kunnen worden door westerse bedrijven...   

De sociale conflicten - en de sterke loonstijgingen die er in Azië uit voortvloeien - zijn dan ook bijzonder goed nieuws. Enerzijds omdat enkele honderden miljoenen Aziaten zich de voorbije twintig jaar konden bevrijden uit extreme armoede en ellende. Anderzijds omdat de loonstijging in deze landen ook voordeel biedt voor de westerse economie: delokalisatie naar Aziatische landen zal minder aantrekkelijk worden naarmate de arbeidskost er zal stijgen. Door te strijden voor loonsverhoging verdedigen deze Aziatische arbeiders ook onze werkgelegenheid!